એક બેઝ રેસિપી, દુનિયાભરની કરી.

તંદૂરી સ્ટાઇલ ચિકન, હળવી અને મુલાયમ ટામેટાંની ગ્રેવીમાં, ઉપરથી માખણ અને ક્રીમ.

બ્રિટનની સૌથી માનીતી કરી: ગ્રિલ કરેલું ચિકન ટિક્કા, ક્રીમી મસાલેદાર ટામેટાંની ગ્રેવીમાં; બટર ચિકન કરતાં થોડી તીખી અને ઓછી મીઠી.

કાશ્મીરની ઘેરી લાલ મટન કે લેમ્બ કરી.

ખાટી-મસાલેદાર ડુંગળી-ટામેટાંની ગ્રેવીમાં કાબુલી ચણા, ઉત્તર ભારત અને પાકિસ્તાનની રોજની માનીતી વાનગી.

કોંકણ કિનારાની નારિયેળવાળી રંગીન ફિશ કરી, કોકમ કે આમલીથી ખાટી અને સૂકાં કાશ્મીરી મરચાંથી લાલ.

તમિલનાડુના ચેટ્ટિયાર સમુદાયની તીખી, મરીવાળી ચિકન કરી.

પાકિસ્તાનની સૌથી માનીતી રેસ્ટોરન્ટ કરી, કડાઈમાં તેજ આંચે ઝડપથી બનાવાય છે.

શ્રીલંકાની કરીમાં શેકેલો ઘેરા રંગનો કરી પાવડર (ધાણા, જીરું, વરિયાળી અને મીઠા તેજાના બદામી થાય ત્યાં સુધી શેકેલા), મીઠો લીમડો, પાંડનનું પાન અને નારિયેળનું દૂધ વપરાય છે, જેથી તેનો સ્વાદ ભારતીય કરીથી ઘણો જુદો હોય છે.

થાઇલેન્ડની સૌથી જાણીતી કરી, તાજાં લીલાં મરચાં, લેમનગ્રાસ, ગલંગલ, લસણ, નાની ડુંગળી અને કોથમીરનાં મૂળની પેસ્ટથી બને છે અને નારિયેળના દૂધમાં રંધાય છે.

બટાકા અને સીંગદાણાવાળી હળવી, ઘટ્ટ થાઈ કરી, જેમાં તજ, એલચી અને લવિંગની હૂંફ છે.

પશ્ચિમ સુમાત્રાના મિનાંગકાબાઉ લોકોની સૂકી, ઘેરા રંગની, ધીમા તાપે રાંધેલી બીફ કરી; મલેશિયા અને સિંગાપોરમાં પણ ખૂબ ગમે છે.

ઘટ્ટ, હળવી અને સહેજ મીઠી કરી, જે 1800ના દાયકાના અંતમાં અંગ્રેજો મારફતે જાપાન પહોંચી; એટલે જ તેને બ્રિટિશ સ્ટ્યૂની જેમ લોટના રૂથી ઘટ્ટ કરાય છે.

જમૈકામાં રવિવારની માનીતી વાનગી, જે 19મી સદીમાં ભારતીય ગિરમીટિયા મજૂરો કેરેબિયનમાં લઈ ગયા, અને ઑલસ્પાઇસ, થાઇમ, લીલી ડુંગળી અને સ્કૉચ બોનેટ મરચાંએ તેને જમૈકન બનાવી.

ડરબનના મોટા ભારતીય સમુદાયની તીખી, ચટક લાલ કરી; આ લોકો ગિરમીટિયા મજૂરોના વંશજ છે.

મ્યાનમારની રોજની કરીને “સી પ્યાન” કહે છે, એટલે કે “તેલ પાછું આવે છે”: પાણી ઊડી જાય અને તેલ ફરી ઉપર આવે ત્યાં સુધી તેને રંધાય છે.

દિલ્હી અને લખનઉના મુઘલ શાહી રસોડાની ભરપૂર વાનગી: માંસને દહીંમાં ધીમે ધીમે રંધાય છે, સાથે તળેલી ડુંગળી, વાટેલો સૂકો મેવો અને હળવા આખા મસાલા.

બીફ કે મટનની નલ્લીને જૂની મુઘલ રીતે આખી રાત રાંધીને સવારની નમાઝ પછી પરોઢિયે ખવાતી વાનગી; તેનું નામ પણ અરબી “નહાર” એટલે સવાર પરથી પડ્યું.

ચટગાંવની પ્રખ્યાત ઘેરા રંગની બીફ કરી.

મલેશિયાની રોજની ચિકન કરી, જે મલય ઘરોમાં અને મામક (ભારતીય મુસ્લિમ) હોટલોમાં બંનેમાં બને છે: મીટ કરી પાવડરની પેસ્ટમાં ચિકન અને બટાકા, સાથે નારિયેળનું દૂધ, મીઠો લીમડો અને બાદિયાન.

ઇન્ડોનેશિયાની ભરપૂર બકરાની કરી, જે ઘણી વાર બકરી ઈદ (ઈદ-ઉલ-અઝહા) પર બને છે.

અફઘાન ઘરોનું રોજનું શાક: પુષ્કળ સાંતળેલી ડુંગળીમાં ચિકન, સાથે ટામેટાં, થોડું દહીં અને ધાણા, હળદર જેવા હળવા મસાલા.

ઈરાનની સૌથી માનીતી વાનગી, જેને ઘણી વાર રાષ્ટ્રીય વાનગી કહેવાય છે: સાંતળેલી લીલી ભાજીના ઘેરા લીલા મસાલામાં લેમ્બ કે બીફ અને રાજમા, સૂકાં લીંબુથી ખાટી.

મોરોક્કોનું પ્રખ્યાત ધીમા તાપે રાંધેલું ચિકન, મીઠામાં રાખેલાં લીંબુ અને ઓલિવ સાથે; તેનું નામ શંકુ આકારના ઢાંકણવાળા માટીના વાસણ પરથી આવ્યું છે.

ખાડી દેશોનું રોજનું શાક: ચિકન, લેમ્બ કે માછલી શાકભાજી સાથે હળવી ટામેટાંની ગ્રેવીમાં, બહારાત મસાલો અને સૂકાં કાળાં લીંબુ (લૂમી) સાથે.

કેન્યાના સ્વાહિલી કિનારાની નારિયેળવાળી ચિકન કરી, જે સ્વાહિલી અને ભારતીય બંને પરિવારો બનાવે છે.

સફેદ બીન્સ, ડુંગળી, મરચાં, ટમેટા પેસ્ટ અને લાલ મરચાંની પેસ્ટ સાથે રાંધેલા, ઘણીવાર થોડા મટન કે બીફ સાથે.

તુર્કીના ઘરો અને રેસ્ટોરન્ટનો એક પરંપરાગત સ્ટ્યૂ: મટન કે બીફના નાના ટુકડા ડુંગળી, ટમેટા પેસ્ટ અને મરચાંની પેસ્ટ સાથે ધીમા તાપે, એકદમ નરમ થાય ત્યાં સુધી રંધાય છે.

ઉનાળાના શાકભાજીનો સ્ટ્યૂ, જેના નામનો અર્થ છે “મિશ્ર”: રીંગણ, ઝુકીની, ફણસી, કેપ્સિકમ, બટાકા અને ભીંડા, ટમેટા અને ઓલિવ ઓઇલમાં સાથે રંધાય છે, માંસ સાથે કે વગર.

ચીનની સૌથી પ્રિય ઘરેલુ વાનગી: પોર્ક બેલીને સોયા સોસ, રાઇસ વાઇન અને કેરેમલાઇઝ્ડ ખાંડમાં ધીમે ધીમે રાંધવામાં આવે છે, જ્યાં સુધી તે ચળકતું, ઘેરું લાલ અને નરમ ન થાય.

સિચુઆનની સૌથી પ્રખ્યાત વાનગી: નરમ ટોફુ, આથેલી વાલ-મરચાંની પેસ્ટ (દોઉબાનજિયાંગ) અને સિચુઆન મરીની તીખી, ઝણઝણાટીવાળી ગ્રેવીમાં, સામાન્ય રીતે થોડા બીફ કે પોર્ક ખીમા સાથે.

હોંગકોંગના કાફે (ચા ચાન તેંગ)ની પ્રિય વાનગી: બીફ બ્રિસ્કેટને બટાકા અને થોડા નાળિયેરના દૂધ કે ઇવેપોરેટેડ મિલ્કવાળી હળવી, સુગંધિત કરીમાં નરમ થાય ત્યાં સુધી રાંધવામાં આવે છે.